Ważna część Mojej historii. Chciałabym ją napisać bez patosu, ale z głęboką szczerością. Tak, aby wybrzmiało, że utrata ukochanego męża nie odbiera kobiecie prawa do dalszego życia, bliskości i miłości. ## Samotność, której nie widać – o potrzebie miłości i bliskości Jest jeszcze jedna strona żałoby, o której nie mówi się zbyt często. To samotność kobiety, która straciła ukochanego mężczyznę. Nie chodzi tylko o pustą połowę łóżka, ciche mieszkanie czy brak codziennych rozmów. Chodzi o coś znacznie głębszego – o utratę człowieka, przy którym można było być sobą. Bez udawania, bez tłumaczenia się, bez konieczności bycia silną. Kiedy przez wiele lat dzieli się z kimś życie, człowiek przyzwyczaja się do obecności drugiej osoby. Do jej głosu, spojrzenia, gestów, nawet drobnych przyzwyczajeń. Czasami wystarczyło jedno spojrzenie, żeby wiedzieć, co druga osoba myśli. Nie trzeba było wielu słów. Po odejściu Andrzeja pozostało wiele wspomnień, ale zabrakło tej zwyczajnej, codziennej bliskości. I choć upłynęły prawie trzy lata, wciąż tęsknię. Nie tylko za mężem, ale również za tamtą częścią siebie, którą byłam, kiedy byliśmy razem. Czasami zastanawiam się, czy w moim wieku wypada jeszcze marzyć o miłości. Czy kobieta po siedemdziesiątce ma prawo pragnąć czułości, zainteresowania, romantycznej rozmowy, czyjejś obecności i ciepłego spojrzenia? Oczywiście, że ma! Przecież serce nie przechodzi na emeryturę. Potrzeba bliskości nie znika wraz z upływem lat. Nie przestajemy potrzebować drugiego człowieka tylko dlatego, że mamy za sobą długie życie i wiele trudnych doświadczeń. Nie szukam kogoś, kto zastąpi Andrzeja. Tego nie da się zrobić. Każda miłość jest inna, każda ma swoją historię i swoje miejsce w sercu. Ale czy to oznacza, że nie wolno mi już pragnąć nowej bliskości? Że mam zamknąć swoje serce na zawsze, ponieważ kiedyś kochałam i nadal kocham człowieka, którego już nie ma? Nie chcę tak myśleć. Chciałabym jeszcze poczuć, że dla kogoś jestem ważna. Że ktoś czeka na moją wiadomość, cieszy się z rozmowy ze mną, interesuje się moim dniem. Że mogę komuś opowiedzieć o swoich radościach i smutkach, a on naprawdę będzie chciał mnie wysłuchać. Chciałabym jeszcze poczuć motyle w brzuchu, uśmiechnąć się do kogoś bez powodu, czekać na spotkanie i mieć świadomość, że nie jestem już tylko kobietą wspominającą przeszłość. Bo przecież nadal jestem kobietą. Mam swoje uczucia, marzenia, wrażliwość i potrzebę kochania. Może właśnie o tym powinniśmy mówić częściej. O tym, że człowiek po stracie ma prawo do nowego szczęścia. Że pamięć o zmarłych nie jest przeszkodą w budowaniu kolejnych relacji. Że można nosić w sercu tych, którzy odeszli, a jednocześnie otworzyć drzwi dla kogoś, kto pojawi się w naszym życiu. Nie chcę, aby reszta mojego życia była wyłącznie czekaniem na przeszłość. Chcę jeszcze żyć. Nie tylko istnieć. Chcę czuć, rozmawiać, śmiać się, kochać i być kochaną. **Bo samotność nie jest dowodem na to, że przestaliśmy potrzebować miłości. A wiek nie jest wyrokiem, który odbiera nam prawo do szczęścia.** I chciałabym pozostawić Cię z jedną myślą: Można tęsknić za człowiekiem, który był naszą wielką miłością, i jednocześnie mieć nadzieję, że życie przyniesie nam jeszcze kogoś, przy kim znów poczujemy się kochani. Jedno nie przekreśla drugiego.